دلت بسوزد برادر !خدای تو با ماست.

فرهاد شاه مرادلو:وقتی از کنارم رد می شوی آب دهانت را بر زمین بینداز! سرت به علامت انزجار تکان بده، زیر لب غرولند کن و فحشم بده، نفرتت را عیان کن، حکم به الحادم بده، برایم پرونده سازی کن، به چندر غازی بفروش مرا، اخراجم کن اما دلت بسوزد که راه من راه نیکی و انسانیت است و  حقیقت با من است.

همه ی نیرویت را جمع کن، همه ی تهمت ها و دروغ های عالم را روی پرونده ام بگذار، مرا در گوشه زندانهایتان حبس کن، به دارم بیاویز اما دلت بسوزد که من هم سفره ی تو نخواهم شد همچنانکه چون تو نیز نخواهم شد.

از زبان مردم من سخن بگو، برای دردهایش نسخه های ماقبل تاریخ بنویس، بر سرنوشتشان حکمرانی کن، خود را از آنان بدان اما دلت بسوزد که با همه ی چسب های عالم هم به مردم من نخواهی چسبید.

برای خدا قیمت بگذار، بهشت او را بفروش، نقد مردم را به نسیه بستان و حور های بهشتی را وعده شان ده اما دلت بسوزد که بهشتی که تو می فروشی را ارزانی خودت می دانم.

رنگ پیرهنم را بر نتاب، یک تار موی بیرون افتاده ام را بهانه فسادم بدان، صورت اصلاح شده ام را مصداق کفرم بدان، باتوم هایت را در خیابانهای شهر بر سر و صورتم فرو آور اما دلت بسوزد که اگر جانم را هم بگیری چون تو نخواهم اندیشید.

صدایم را درگلویم خفه کن، جوانی ام را ازم بگیر، خانه و کاشانه ام را آتش بزن اما دلت بسوزد که با روح و درون و اندیشه ام کاری نمی توانی بکنی.

هرچه کنی و به هر در که زنی مرا در برابر خود خواهی دید. من همه جا در برابر توام؛ در تاکسی ها، اتوبوس ها، دانشگاه ها، در خواب هایت، در بیداری هایت، در خلوتی که وجدانت آرامت نمی گذارد، در بالینی که آسوده خفتن آرزویت است، در نداهای  وجدانی که سعی در خاموش کردنش داری، هر هنگامی که خود را به ندیدن و نشنیدن می زنی، هر هنگامی که ستمی روا داشته ای و درونت آزارت می دهد، هر هنگامی که روی ویرانه زندگی دیگران آشیانی بنا نهاده ای و بدنبال آرامشی وجود مرا در برابر خود حس خواهی کرد. تا هنگامی که درب دکان خدا فروشی و بهشت فروشی تو باز است من در برابر تو خواهم بود. جنگ من با تو جنگ با دروغ و خرافات است .

دلت بسوزد برادر! در جنگ ما خدای تو با من است.